Onvoorwaardelijke Liefde in een Relatie

Monkeymind

*monkeymind is een gedachtegang die zich in mijn geval uitmond in een blog

Ik realiseerde me dat ik heb rondgelopen met de gedachte dat iedereen een gezond verstand heeft op enkele uitzonderingen na.  Wat betekend dat iedereen zeker 99 procent van de tijd lekker in z’n vel zit een super fijne relatie heeft en alles gedaan krijgt wat hij gedaan wilt krijgen, welvarend is en gelukkig met zijn leven.

Ha! Wat een lachertje, niet omdat het niet waar blijkt te zijn, maar omdat die realiteit niet van deze wereld is.. Wij leven nou eenmaal niet in een tijd waarin iedereen de hele dag loopt te glimlachen en doet waar hij het allerbeste in is. En dat doen we al helemaal niet met z’n tweetjes!

Het menselijke in ons bestaat onder meer uit emotionele belevenissen. Die je wel degelijk helemaal van je padje afschopt, heen en weer schud om je vervolgens duizelig een willekeurige kant uit te sturen. Het gaat nog veel verder dan dat. Ieder mens is zo waanzinnig complex dat er oneindige projecties van herinneringen afgespeeld worden die de dualiteit in jezelf naar boven halen.

Je hart en je hoofd wordt constant tegen elkaar uitgespeeld. Elke keer sta je weer voor een keuze en het is aan jou om hierin je eigen patronen te doorbreken. Om herinneringen met de daaraan gekoppelde emoties van je los te breken en te helen. Transformatie is onvermijdelijk in dit leven.

Als één mens al uit zoveel bestaat… Hoe leef je dan samen met anderen? De constante veranderingen maken dat je emoties, je gezondheid en je situatie continu onder vuur staan. Het enige zekere is dat niets zeker is. Maar om je toch aan enige zekerheid vast te klampen houd je je vast aan de patronen die je inmiddels kent als vertrouwd. Hoewel dit je nooit écht succes heeft gebracht vind je het toch lastig om het eens over een andere boei te gooien..

Liefdesrelaties

Twee mensen die beide zo in het leven staan; oude patronen herhalend, emoties onderdrukkend en zielsessentie ontkennend zouden best een goede match kunnen zijn. In de mindere versie van de krachtige authentieke persoon die ze kunnen zijn dan.. Wanneer deze personen echter één of meerdere groeispurten doormaken zullen ze zich verder van elkaar verwijdert voelen.

Het is niet noodzakelijk voor de ander om te groeien puur omdat één de keus maakt om zich verder te ontwikkelen. Dit kan als zeer lastig en verdrietig worden ervaren door de emotionele hechting die tussen jullie heeft plaatsgevonden.

Er is nog altijd een vrije wil waar je mee te maken hebt. Ook als de persoon voor zelfontplooiing kiest dan zou het nog kunnen betekenen dat jullie allebei een andere richting op groeien. Lastig? Of Prachtig?

Wat is nu eigenlijk hetgeen dat ons in elkaar aantrekt op relatie gebied?

Vaak herkennen we delen van onszelf in elkaar. Een deel van ons wat wij graag erkend zien. De dingen die hij of zij in jou  naar boven haalt of misschien gewoon het plaatje wat jullie samen vormen. Misschien is die persoon wel heel roekeloos en heeft hij een zorgzaam persoon nodig en begin jij jezelf leuk te vinden in die rol. Tot er een moment komt dat jij je realiseert dat je niet langer die spiegel en wisselwerking nodig hebt in de realiteit(shift) waar jij je nu in bevindt.

Het werkt niet meer voor jou of voor hem. Je gaat op zoek naar dingen om het leuk te houden, maar je gevoel is eigenlijk al vertrokken naar een andere realiteit. Of misschien sta jij juist aan de andere kant en voel je dat je huidige werkelijkheid aan het wankelen is en probeer jij er alles eraan te doen om dit toch staande te houden. Wat weer minder met jezelf of met de ander te maken heeft en meer met het geforceerde samenzijn.

Jij in jouw universum

Een ander mag te allen tijde voor zichzelf kiezen. Sterker nog: als je beiden vanuit een krachtige zelf-positie voor elkaar kiest, heb je elkaar in wezen helemaal niet nodig.

Als jij onvoorwaardelijk voor jezelf houdt en trouw bent aan je gevoel en je emoties doorleeft en de constante verandering van het leven accepteert en er van begint te genieten.. dan is er weinig ‘partner’ meer nodig.

Dus mij resteert de vraag: wat is er aantrekkelijk aan om in een relatie te zitten?

Is het niet een enorme opgave om jouw enorme werkelijkheid samen te voegen met die van heel iemand anders? Waarbij je tegelijkertijd & om en om door emotionele achtbanen heen vliegt, levensveranderende keuzes maakt en/of aan zelfontwikkeling doet.

Is het dan niet meer een soort vriendschap wat volstaat? Een zielsverwant/maatje waar je fijn tegenaan kan hangen wanneer je een knuffel goed kunt gebruiken of is het toch fijner om continu in elkaars energieshifts mee te gaan hoe wisselvallig en zwaar ook?

Wanneer je gebonden bent aan een partner, leef je nou eenmaal wat minder in het moment. Want je hebt ergens een gelofte uitstaan die je verbind aan iemand en dat zal je beperken in je acties, gedachtes en keuzes.

Conclusie : er is (nog) geen conclusie.. uit mijn huidige ervaring blijkt: hoe meer ik van me zelf houd, hoe minder ik iemand anders ‘nodig’ heb. Er blijft echter nog wel een vraag naar de liefde van iemand anders. Maar is dit een programmering die nog overeind is blijven staan? Is dit een oer-instinct die mijn lichaam met een ander wilt samenbrengen om voortplanting te realiseren?

Is het niet zo dat wanneer je onvoorwaardelijk lief hebt, de liefde overal uit haalt?

 

Toegevoegde note: Natuurlijk is het zo dat je onwijs veel van elkaar kunt leren in relaties en dat daar ook weer groei in zit verwerkt. Dat is immers hoe het leven werkt, alles gaat over groei. Maar zoals vrienden kan het dan toch ook juist zo zijn dat het prima is om voor elke nieuwe periode, een nieuwe jij en dus een nieuwe partner/zielsmaat?

Ik ben er nog niet over uit.  Wat denk jij?

 

Print Friendly

5 Comments

  1. Bianca weversays: Reply

    Wauw mooi❤veel hebben het over onvoorwaardelijke liefde maar dat is niet van deze wereld waar we in leven,het is niet gekoppeld aan een persoon of iets…het is een universeel geluksgevoel

    • EmberSapulettesays: Reply

      Dankjewel voor je reactie Bianca. Onvoorwaardelijk is indd de ultieme vorm van liefde. Maar dat valt zeker te ervaren in dit leven, misschien niet wanneer je het uit een ander wilt halen..

  2. Djurresays: Reply

    Ik ben hier gisteren toevallig iets heel interessants in tegen gekomen. Ik zat ook altijd met de overtuiging dat een relatie een soort luxe is waarin alles moet kloppen. Maar relaties zijn ook een hele goede plek om je pijnstukken juist uit te werken. Je gaat elkaar nou eenmaal spiegelen en daardoor zul je groeien en dat kan inderdaad betekenen dat de relatie uiteindelijk geen stand houdt. Maar dat betekent niet dat het niet waardevol was, want jullie zullen er allebei van hebben geleerd. Elke manier waarop jij je laat beperken in een relatie is een ongetransformeerd pijnstuk wat om de aandacht vraagt. En je zou nooit bij dat pijnstuk uit komen als je die relatie niet was aangegaan, waardoor je de illusie zou kunnen krijgen dat je überhaupt geen pijn meer hebt 😉 Daarnaast mag je natuurlijk steun halen uit zo’n liefdevolle band. Er is een verschil tussen ‘alleen doen’ en ‘zelf doen’. Uiteindelijk moet je het zelf doen inderdaad, alleen jij kan jezelf opvullen en jezelf gelukkig maken. Maar dat kan een pijnlijk en moeizaam proces zijn en dat hoef je niet alléén te doen. Zolang jij niet van de ander vraagt jouw pijn te dragen maar gewoon zijn/haar steun ontvangt wanneer je daar even behoefte aan hebt, doe je het nog steeds zelf 🙂

    • EmberSapulettesays: Reply

      Wauw djurre, je komt weer eens met mooie aanvullingen, dankjewel! Ik hoef er niets meer aan toe te voegen.

    • Petrasays: Reply

      Mooi omschreven. Dit voelt voor mij ook zo.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

TrackBack URL

http://www.emvotion.nl/onvoorwaardelijke-liefde-in-een-relatie/trackback/

PAGE TOP