Het universum in mij

Soms voel ik me net een schrijfster, alles heeft veel tijd nodig en soms heb ik dagenlang nul inspiratie of  ‘writersblock’.

En dan komt er ineens een MUZE voorbij om mijn nachten te vullen met creatieve activiteiten die mijn energie motor draaiende houdt. Mijn vingers glijen langs het toetsenbord om de woorden als slingers aan elkaar te lijmen om vervolgens als een papieren vliegtuigje alle uithoeken van de wereld te bereiken.

Tijd lijkt niet te bestaan, ikzelf verdwijn in een gigantisch sterrenstelsel van flow. Ik maak radslagen met de sterren en voel mij ondersteund worden door de krachtige maan.

Terugkijkend op zo’n euforisch moment duurt het even voordat mijn geest beseft dat ik het was die deze ervaring zojuist heeft beleefd. Geen plaatje dat intentievol gemaakt is of een filmpje dat werd afgespeeld.. nee, ik was het die met mijn essentie deze belevenis tot in zijn creatie voltooide.

Hier ligt een tweede epische kant om mij nogmaals doch geheel verschillend te verbinden aan de boodschap.

Ik identificeer me met een hele hoop dingen en beroepen. Zo ook met een kunstenaar, die zijn witte canvas keer op keer beschilderd. Om telkens weer een meesterwerk te creëren. Voorheen perfectionistisch om zo uitgedacht mogelijk te werk te gaan, maar nu begrijp ik tot in mijn kern dat iedere klodder die ik laat vallen zijn rechtmatige plaats bereikt.

Alle keuzes zijn geoorloofd en de erkenning van mijn kunnen word hier in het zonlicht gezet. De meest wonderbaarlijkste dingen komen voort uit een onvoorzien pad. De kracht van invloeden toelaten als intuïtie en het omarmen van mijn innerlijke goddelijkheid geven mij een werkveld zo wijd als het universum, ofwel zo groot als mijn hoofd kan bedenken.

Een filosoof ben ik op z’n tijd, het strenge analyseren ruil ik om voor een liefdevol begrip en interesse in de wereld. Het universum en ikzelf zijn in constante uitwisseling met elkaar en daarom is het één niet hetzelfde zonder de ander, maar tegelijkertijd ook essentieel afzonderlijk, verwonderlijk hoe die twee uit één en hetzelfde bestaan.

Ik vlieg in mijzelf, mijn kern, mijn huid, mijn gevoel, mijn hoofd, mijn keel, mijn buik. Ik voel me dan op lichtsnelheid weer omhoog getrokken worden en bekijk alles vanuit een hoger perspectief, en ik begrijp en ik besta nog enkel uit liefde en licht. Zo schakel ik een poos tussen de aarde en het boven en ik voel me verbonden met al het groots en al het kleins om mij heen.

Terwijl ik door filosofeer merk ik dat ik de draad ergens kwijt raak en in een soort trance van onbegrip raak. Die onbegrip is geen frustrerende, integendeel, ik verwelkom het gevoel want ik ‘weet’ dat dit mij in een rust zal brengen.

En ik voel, inderdaad, daar ergens tussen het hoog en het laag, het weten en het willen weten, het voelen en het loslaten, het zijn en het ontzijn, daar sta ik stil en wordt ik gewezen op het hier en nu. Mijn ademhaling klinkt luid door de ruimte in de ruimteloosheid en de klanken van mijn pas uitgesproken woorden en gedachtes galmen nog wat na. Mijn hoofd lijkt niet te bestaan en mijn gedachtes vallen doodstil. Het kloppen van mijn hart en mijn ademhaling vervaagt in de pulsering van mijn aders en de feel van mijn inademende longen en buik valt weg. Daar waar ik loskom van mijn lichaam en één wordt met de tijd, voel ik mij vrijer dan ooit.

Op het randje van krankzinnigheid zou je kunnen zeggen als je niet ervaart wat ik ervaar. Het is overweldigend en het overvalt me, maar niet op een onprettige manier. Het geeft me focus het geeft me meer levenskracht dan ik tot nu toe in mijn hele leven heb gevoeld.

De creator in mij is geboren, mijn hogere en mijn aardse zelf zijn zojuist met elkaar op één lijn gaan staan. Ik vlieg en ik sta stevig, ik voel me vlieguren maken. Mijn werk doet de tijd bevriezen en versneld het tegelijkertijd. Ik lift mensen mee en uplift terwijl ik daal om andere mensen weer veilig te doen laten landen en zelf weer een stukje te laten wandelen.

Wanneer zo’n episch moment langzaam tot een einde komt, voel ik de rust door galmen in mijn hele zijn. Alsof het aan het landen is, alsof ik aan het landen ben.

Er gebeuren vervolgens een reeks van gebeurtenissen en ik word geconfronteerd met dilemma’s en oude patronen die blijven terugkomen en mij spiegelen in alles wat nog aan mij zit wat niet aan mij vast hoort te zitten. Ik maak me los. Maar het valt me zwaar en het lijkt even alsof mijn goddelijke ervaring van pas hiervoor nooit is geweest, het lijkt eeuwen geleden.

Los van de essentie voelt mijn leven als zwaar, als een wandeling door dikke stroop en de tranen stromen over mijn wangen.. tot ik mij realiseer dat ik mijn realiteit zelf in de hand heb. Dus ik switch mijn focus en stem me af op het wonderlijke. Ik lik de stroop van mijn lippen en handkus mijn omgeving om vervolgens met frisse energie door te lopen. De pas komt erin en ik voel mijn vleugels verschijnen.

De avonturier in mij barst los. Ik stem mij af op mijn verlangens en zet mijn passies in, ik droom en ik doe zonder enige logica. Ik spring en ik ga gewoon, alsof het niets is en alsof het vanzelf gaat, het gaat ook vanzelf.

De leraar in mij die af en toe pas op de plaats neemt om mijn verhalen te delen en mensen te enthousiasmeren. Het innerlijke vuurtje naar boven te halen om weer aan op te laden en het leven te koesteren om met nieuwe inspiratie weer verder te avonturieren.

Ik zie mezelf als een kunstenaar en alle lijnen die ik trek over mijn witte canvas zijn meesterwerken opzich en alle rondjes die ik maak zijn precies waar ze horen te zijn ook al zie ik dat niet in elke werkelijkheid. Ik schakel steeds van euforische momenten naar tijden van bezinning, heling en bezieling. In de nieuwe momenten ontdek ik totaal andere dingen vanuit mijn nieuwe perspectief.  Vrijer, intenser en liefdevoller.

Ik begin met het nieuwe terwijl ik het oude herzie. Duizenden mini proces-jes gebeuren tegelijkertijd in mij en rondom mij.

Ik voel me soms een schrijver, die vol inspiratie uren doorbrengt achter de typemachine. Ik wandel door de bossen en laat mijn woorden stromen en ik vang het op met een opname apparaat om het later te  beluisteren terwijl ik meetype op de maat. De klanken kleuren de maat van mijn boodschap en het is helder.

In verbinding met het boven en het beneden ben ik een boodschapper van de universele wijsheid.

De spiegel weerspiegelt een persoon in vele vormen en dekmantels zonder de intentie om zichzelf te verschuilen. De authenticiteit straalt er van af en toch gaat ze op in de menigte om vanuit de kern te bestaan, absorberen en teruggeven.

Het universum schuilt diep in mij en omdat ik besta uit niets minder breng ik het vanuit mijn essentie ook naar de oppervlakte waar ik het kan aanraken, voelen en proeven.

Liefdevol universum, mijn collega, mijn baas en leerling

-Amber

 

Print Friendly

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

TrackBack URL

http://www.emvotion.nl/het-universum-in-mij/trackback/

PAGE TOP